Φώς και Σκιά

 

Φώς και Σκιά

Απαραίτητη προϋπόθεση για να δούμε τα αντικείμενα που μας περιβάλλουν, είναι η ύπαρξη του φωτός. Η οποιαδήποτε φωτεινή πηγή στέλνει μία ποσότητα από φως στα αντικείμενα που μας περιβάλλουν και εκείνα με τη σειρά τους απορροφούν ένα μέρος από το φως και στέλνουν στα μάτια μας το υπόλοιπο. Ανάλογα με το πόσο φως απορροφούν τα αντικείμενα εμφανίζονται με το δικό τους χρώμα και το δικό τους τόνο. Ένα λευκό, για παράδειγμα, αντικείμενο ανακλά σχεδόν όλο το φως που πέφτει πάνω του. Ενώ ένα σκούρο αντικείμενο ανακλά ένα μικρό μέρος από το φως που πέφτει πάνω του για αυτό και χάνει τη φωτεινότητά του. Τέλος, ένα αντικείμενο στο οποίο πέφτει μικρή ποσότητα φωτός, δηλαδή είναι κρυμμένο ή υπό τη σκιά ενός άλλου αντικειμένου, τότε αυτό μας στέλνει λιγότερο φως. Ο τόνος ή το χρώμα που βλέπουμε στα αντικείμενα εξαρτάται τόσο από τη φύση του υλικού τους, αν απορροφούν δηλαδή ή όχι μεγάλη ποσότητα από φως όσο και από τη θέση τους απέναντι στη φωτεινή πηγή. Αν οι ακτίνες από τη φωτεινή πηγή πέφτουν κάθετα πάνω σε ένα αντικείμενο, τότε η ανάκλαση είναι μεγαλύτερη άρα και το αντικείμενο φωτεινότερο, με αποτέλεσμα ένα ανοιχτόχρωμο αντικείμενο στο οποίο οι ακτίνες δεν πέφτουν άμεσα μπορεί να φαίνεται πιο σκούρο από ότι ένα σκουρόχρωμο αντικείμενο στο οποίο οι ακτίνες του φωτός πέφτουν κάθετα.

Ως σκιά μπορούμε να ορίσουμε το μέρος του χώρου που έχει το λιγότερο φως, δηλαδή στην ουσία οι σκιές είναι τα αδύνατα φώτα και με αυτή την έννοια τις σκιές τις αντιμετωπίζουμε με την ίδια βαρύτητα που έχουν και οι φωτεινές περιοχές. Σχεδόν ποτέ οι σκιές δεν έχουν το απόλυτο μαύρο διότι ανακλούν έστω και αμυδρά κάποια μικρή ποσότητα φωτός που πέφτει πάνω τους. Στην πραγματικότητα, στο ελεύθερο σχέδιο, αποδίδουμε τις ανακλάσεις του φωτός.

Για να αποδώσουμε μία σύνθεση αντικειμένων στο ελεύθερο σχέδιο χρησιμοποιούμε τη διαβάθμιση των τόνων, δηλαδή την τονική κλίμακα , από τον πιο ανοιχτό τόνο στον πιο σκούρο. Στην πραγματικότητα, η τονική διαβάθμιση μπορεί να είναι άπειρη. Όμως στην πράξη, χρησιμοποιούμε πέντε ή εφτά τόνους, ξεκινώντας από το πιο σκούρο και καταλήγοντας στο πιο ανοιχτό τμήμα του σχεδίου. Είναι πολύ σημαντικό να μπορέσουμε να ξεχωρίσουμε τις τονικές διαφορές και να χωρίσουμε τη σύνθεση που σχεδιάζουμε σε τονικές αξίες. Αυτό μπορούμε να το κάνουμε εύκολα αν κοιτάξουμε τη σύνθεση που θέλουμε να σχεδιάσουμε με μισόκλειστα μάτια. Με αυτόν τον τρόπο, εξαφανίζονται οι μικρές διαφορές των τόνων και μπορούμε να δούμε με ευκολία τις μεγάλες και ξεκάθαρες τονικές αντιθέσεις. Αν, για παράδειγμα, δυο επιφάνειες έχουν μικρή διαφορά τόνων, τότε εφόσον μισοκλείσουμε τα μάτια, αυτές οι δύο επιφάνειες θα φαίνονται σαν μία. Αν όμως η τονική τους διαφορά είναι μεγάλη, τότε εφόσον μισοκλείσουμε τα μάτια, θα συνεχίσουμε να τις βλέπουμε σαν δύο ξεχωριστές επιφάνειες.

Όπως ένα πράγμα δεν μπορούμε να το χαρακτηρίσουμε μόνο του και ξεκομμένο από το περιβάλλον στο οποίο ανήκει, έτσι και στην περίπτωση των τόνων δεν μπορούμε να πούμε ότι ένας τόνος από μόνος του είναι σκούρος ή φωτεινός χωρίς να τον συσχετίσουμε με το περιβάλλον του. Δεν μπορούμε να πούμε αν ένα αντικείμενο είναι μικρό ή μεγάλο αν δίπλα του δεν βάλουμε ένα άλλο αντικείμενο ως μέτρο σύγκρισης. Το ίδιο συμβαίνει και με τους τόνους. Για παράδειγμα, ένα κίτρινο αντικείμενο δίπλα σε ένα μαύρο μπορεί να φαίνεται φωτεινό αλλά δίπλα σε ένα λευκό φαίνεται σκούρο. Δεν αλλάζει ο τόνος του κίτρινου, αλλάζει ο τόνος με το οποίο το συγκρίνουμε. Με άλλα λόγια, αυτό που βλέπουμε κι αυτό που προσπαθούμε να αποδώσουμε έχει μεγάλη δόση από ψευδαίσθηση διότι ενώ το αντικείμενο παραμένει το ίδιο, αν του αλλάξουμε περιβάλλον, μας δίνει άλλη εντύπωση. Για αυτό το λόγο, όταν σχεδιάζουμε, δεν φτιάχνουμε το αντικείμενο μόνο του, αλλά το αντικείμενο σε σχέση με το περιβάλλον του.

Πρακτικά, όταν προσπαθούμε να αποδώσουμε τονικά μια σύνθεση αντικειμένων, ξεκινάμε πάντα από τις σκουρότερες επιφάνειες και σταδιακά τις «βαραίνουμε» σε σχέση με τον τόνο που δίνουμε στα φωτεινότερα αντικείμενα. Το χαρτί μας είναι λευκό και μέσα σε αυτό θα μπορούσαμε να σχεδιάσουμε όλα τα αντικείμενα του κόσμου. Ας φανταστούμε ότι το χαρτί μας είναι ένα δωμάτιο γεμάτο με χιλιάδες φωτεινούς προβολείς. Επειδή το φως από αυτούς τους προβολείς είναι υπερβολικό, για αυτό το λόγο όλα τα αντικείμενα θα φαίνονται λευκά, διότι θα πέφτει πάνω τους πολύ περισσότερο φως από αυτό που μπορούν να απορροφήσουν. Αν τώρα σταδιακά, αρχίσουμε να κλείνουμε έναν έναν τους προβολείς, τα πρώτα αντικείμενα που θα αρχίσουν να φαίνονται αχνά, θα είναι τα πιο σκούρα. Όσο πιο πολλούς προβολείς κλείνουμε, τόσο περισσότερα αντικείμενα θα αρχίσουμε να βλέπουμε. Όταν θα αρχίσουμε να βλέπουμε και τα πιο φωτεινά αντικείμενα, τότε τα σκούρα δεν θα έχουν παραμείνει στον αρχικό τους τόνο αλλά κι αυτά με τη σειρά τους θα έχουν σκουρύνει περισσότερο. Με την ίδια λογική, δουλεύουμε και τους τόνους στο ελεύθερο σχέδιο. Ξεκινάμε πάντα από τους σκούρους τόνους και όσο προχωράμε στους πιο ανοιχτούς, ταυτόχρονα επιστρέφουμε στους πιο σκούρους για να τους κάνουμε πιο έντονους.

Ας πούμε κι ορισμένες παραξενιές ή ιδιοτροπίες του φωτός, των τόνων και του τρόπου με τον οποίο βλέπουμε τα αντικείμενα. Αν βάλουμε δύο ανθρώπους ίδιου ύψους τον ένα δίπλα στον άλλο δεν θα καταλάβουμε αν αυτοί οι άνθρωποι είναι ψηλοί ή κοντοί. Αν όμως δίπλα στον ένα άνθρωπο βάλουμε έναν πολύ ψηλότερό του, αυτή η διαφορά θα γίνει εντονότερη. Το ίδιο συμβαίνει και στους τόνους. Στο σημείο όπου ενώνονται ένας φωτεινός τόνος με έναν σκούρο, εκεί ακριβώς, ο σκούρος φαίνεται σκουρότερος και ο φωτεινός φωτεινότερος. Αυτό στην πραγματικότητα δεν ισχύει, όμως είναι μία ψευδαίσθηση την οποία αν τη χρησιμοποιήσουμε στο σχέδιό μας, αυτό θα αποκτήσει αληθοφάνεια και ζωηράδα. Όπου συναντιούνται δηλαδή δυο τόνοι με μεγάλη διαφορά, προσπαθούμε να κάνουμε το σκούρο λίγο πιο έντονο και το φωτεινό λίγο πιο αχνό.

Θ' αρχίσουμε από τα πολύ βασικά και απλά, που αν τα γνωρίζουμε θα μας βοηθήσουν να κάνουμε σκίαση σε οποιοδήποτε αντικείμενο, ακόμη και σε πρόσωπο. Θα σας δείξω πως σκιάζουμε απλά γεωμετρικά στερεά. Όλα τα αντικείμενα γύρω μας μοιάζουν με κάποιο από αυτά ή είναι συνδυασμός δύο ή περισσοτέρων.

Κάθε μία από τις πλευρές έχει διαφορετικό τόνο, ανάλογα με την εστία φωτός. 

Εάν το φως έρχεται από δεξιά ,τότε η πρώτη προς το φως πλευρά θα είναι ανοιχτόχρωμη και η άλλη (η γυρισμένη αντίθετα προς το φως), θα είναι πιο σκούρα. Η επάνω πλευρά θα είναι πιο φωτεινή και από τις τρεις. Σε κάθε πλευρά όμως η σκίαση θα είναι ενιαία, σε όλες τις επίπεδες επιφάνειες δεν υπάρχει διαβάθμιση.

Άλλη σκιά μπορεί να δημιουργηθεί μόνο εάν είναι κάποιο άλλο αντικείμενο δίπλα. Παραλληλεπίπεδα και κύβοι υπάρχουν άπειρα γύρω μας...κουτιά, κτήρια, βιβλία, έπιπλα κι ό,τι άλλο έχει έδρες (πολύ γεωμετρία σήμερα...ανοίξτε κανένα βιβλίο των παιδιών...πάντα χρησιμεύει!).

Εάν έχουμε εστία φωτός από μία πλευρά τότε το ανοιχτό κομμάτι θα είναι από τη μεριά που έρχεται το φως και το υπόλοιπο σιγά σιγά και βαθμιαία θα γίνεται πιο σκούρο. Οι διαβαθμίσεις μας έρχονται κάθετα προς τη βάση και παράλληλα με τις πλαϊνές πλευρές. Το επάνω και το κάτω μέρος (οι δύο κύκλοι δηλαδή) είναι επίπεδα και σκιάζονται με έναν ενιαίο τόνο, όπως οι πλευρές του κύβου. Κυλινδρικά είναι πολλά πράγματα από αυτά που ζωγραφίζουμε...ένα μπουκάλι, ένα ποτήρι, ακόμη και τα ανθρώπινα χέρια, τα δάχτυλα, ένας κορμός δέντρου, ένα κλαδί και άπειρα ακόμη αντικείμενα.

Η σφαίρα δεν έχει κανένα σημείο στο ίδιο επίπεδο. Ουσιαστικά όταν την τοποθετούμε σε μια επίπεδη επιφάνεια, τότε θα εφάπτεται με ένα και μοναδικό σημείο της. Έτσι κάθε σημείο της έχει άλλο τόνο (θυμηθείτε πως στον κύβο κάθε έδρα έχει έναν μόνο τόνο γιατί όλα της τα σημεία είναι στο ίδιο επίπεδο, εδώ συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο!). Η σκίαση λοιπόν στη σφαίρα είναι πιο πολύπλοκη αλλά και πιο γοητευτική... Εάν το φως έρχεται από δεξιά πχ (όπως στο δικό μου παράδειγμα),τότε επάνω και δεξιά θα είναι και το πιο φωτεινό της κομμάτι, το εκ διαμέτρου αντίθετο θα είναι το πιο σκοτεινό και τα υπόλοιπα σε ενδιάμεσους τόνους.

Σχέδιο μέτρημα με βελόνα η μολύβι

Διαδικασία του σχεδίου

Τα αντικείμενα που μας περιβάλλουν έχουν μία πολυπλοκότητα και πολλές φορές μας είναι πολύ δύσκολο να τα περιγράψουμε. Αν όμως δούμε τα αντικείμενα πιο προσεκτικά, θα καταλάβουμε ότι μπορούμε να τα δούμε σαν ένα σύνολο απλών γεωμετρικών στερεών. 

Όλη αυτή η πολυπλοκότητα που μας περιβάλλει, μπορεί με μια απλούστευση να αναλυθεί σε ένα μικρό αριθμό γεωμετρικών στερεών που μας είναι εύκολα κατανοητά. Αυτά τα γεωμετρικά στερεά είναι ο κύβος, η σφαίρα, ο κύλινδρος, η πυραμίδα, ο κώνος, ο κόλουρος κώνος. Είναι πιο εύκολο βλέποντας ένα πολύπλοκο αντικείμενο, να το αναγάγουμε σε ένα απλό γεωμετρικό στερεό ή σε μία σύνθεση γεωμετρικών στερεών. 

Για παράδειγμα, ένα αντικείμενο όπως η καρέκλα είναι πιο δύσκολο να αντιμετωπιστεί με όλες του τις λεπτομέρειες, αλλά γίνεται πιο εύκολο αν το αντιληφθούμε σαν ένα ορθογώνιο παραλληλεπίπεδο.

Σε γενικές γραμμές μπορούμε να χωρίσουμε τη διαδικασία σχεδίασης στα παρακάτω στάδια:

Στο πρώτο στάδιο είναι καλό να μελετήσουμε τη σύνθεση ώστε να κατανοήσουμε τις βασικές γραμμές, τα γεωμετρικά σχήματα που την απαρτίζουν και τα χαρακτηριστικά εκείνα που την κάνουν να ξεχωρίζει. Είναι το στάδιο ανίχνευσης της σύνθεσης, στο οποίο δεν χρειάζεται να σχεδιάσουμε κάτι συγκεκριμένο.

Στο δεύτερο στάδιο, μετράμε τις βασικές διαστάσεις-αναλογίες της σύνθεσης, τις οποίες και μεταφέρουμε στο χαρτί, με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ακρίβεια. 

Στην ουσία, ορίζουμε το χώρο που θα καταλάβει η σύνθεσή μας στο χαρτί σχεδίασης. Είναι απαραίτητο απo την αρχή ο χώρος που θα ορίσουμε να έχει τέτοιες αναλογίες ώστε να αφήνει περιθώρια γύρω-γύρω απo το χαρτί το ελάχιστο τρία με τέσσερα δάχτυλα. Σε αυτό το στάδιο, προσπαθούμε να ορίσουμε και τις διαστάσεις που δεν αλλοιώνονται από την προοπτική και το βάθος των αντικειμένων και αυτές οι διαστάσεις είναι συνήθως αυτές που ορίζονται από τις κάθετες γραμμές της σύνθεσης (ορίζουμε δηλαδή τα πλάτη). 

Το επόμενο πράγμα που πρέπει να ορίσουμε είναι τα ύψη των σημείων της σύνθεσης που σχεδιάζουμε. Τα πλάτη των αντικειμένων της σύνθεσης τα βρίσκουμε με μετρήσεις, ενώ τα ύψη με μετρήσεις και κλίσεις. 

Είναι προτιμότερο να ξεκινάμε από τη βάση της σύνθεσης και να προχωράμε προς τα πάνω. Σε κάθε νέο μέτρημα που κάνουμε, είναι καλό να τσεκάρουμε και να συγκρίνουμε και με άλλες αναλογίες ή σημεία της σύνθεσης, όπως επίσης να απομακρύνουμε συχνά το σχέδιο από κοντά μας και να το βλέπουμε με γρήγορες ματιές, σε σχέση με τη σύνθεση. Βασικός στόχος αυτού του σταδίου είναι να σχηματίσουμε ένα βασικό σκελετό της σύνθεσης με τις κυρίαρχες γεωμετρικές φόρμες που εμείς εντοπίζουμε σε αυτήν, ένα σκίτσο που φτιάχνεται γρήγορα, με αχνές γραμμές, μπορεί να διορθωθεί εύκολα και μας δίνει μια καθαρή σχηματική εικόνα της σύνθεσης χωρίς λεπτομέρειες.

 Σε αυτό το στάδιο, πρέπει να χρησιμοποιηθούν όλες οι γνώσεις που έχουμε γύρω από την σχεδιαστική απόδοση των αντικειμένων, δηλαδή μέτρημα, αναλογίες, προοπτική, γεωμετρία, βάθος. 

Τέλος, το αντικείμενο σε αυτό το στάδιο αντιμετωπίζεται ως ένα σύνολο από σημεία που εμείς θεωρούμε βασικά και των οποίων τη θέση πρέπει να βρούμε με ακρίβεια μέσα στο χαρτί μας.

 Σε αυτό το στάδιο η βελόνα σχεδίασης χρησιμοποιείται και ως μέσο μέτρησης αναλογιών και ως αλφάδι (κρατώντας την οριζόντια για να διαπιστώσουμε αν μια κλίση είναι οριζόντια ή για να εντοπίσουμε τη διαφορά ύψους δύο σημείων), σαν βαρίδι (για να ελέγξουμε τις κάθετες γραμμές, τη μικρή απόκλιση από την κατακόρυφο) και τη χρησιμοποιούμε ελεύθερα για να παίρνουμε κλίσεις που είτε υπάρχουν στο σχέδιο είτε τις υλοποιούμε εμείς για να εξαρτήσουμε κάποια σημεία από κάποια άλλα που έχουμε ήδη βρει. Αυτό το στάδιο είναι το πιο δύσκολο και το πιο καθοριστικό. Εφόσον οι μετρήσεις μας σταδιακά δημιουργούν ένα σωστό σχέδιο, η ολοκλήρωση του σχεδίου γίνεται πιο εύκολη.

Στο τρίτο στάδιο, ολοκληρώνουμε το σχέδιο της σύνθεσης σε όλες της τις λεπτομέρειες, διορθώνοντας τα περιγράμματα, κάνοντας τις γραμμές πιο αυστηρές εκεί που χρειάζεται.

Εισαγωγή στο σχέδιο (Υλικά)

Μολύβια -Τα μολύβια χωρίζονται σε μαλακά και σκληρά. Τα μαλακά συνήθως έχουν το σύμβολο Β ενώ τα σκληρά το σύμβολο Η. -Το πιο γνωστό μολύβι μάλλον είναι το ΗΒ όπου είναι μέσης σκληρότητας ουσιαστικά. Όσο πιο μεγάλος είναι ο αριθμός που συνοδεύει το γράμμα Η ή Β τόσο πιο σκληρό ή μαλακό είναι αντίστοιχα. -Γενικότερα θα μπορούσαμε να πούμε ότι τα σκληρά μολύβια έχουν πιο απαλούς γκρίζους τόνους ενώ τα μαλακά μολύβια πιο σκούρους τόνους. -Έτσι μια συλλογή από μολύβια είναι χρήσιμη για να ολοκληρώσουμε ευκολότερα κάποιο σχέδιο μας. Θα μπορούσατε να ξεκινήσετε τη συλλογή των μολυβιών σας αγοράζοντας τα εξής μολύβια: 4Η , 2Η, ΗΒ, 2Β, 4Β Κάρβουνο -Το κάρβουνο είναι ένα φυσικό μαλακό υλικό. Σχεδιάζουμε με κάρβουνο επάνω σε ματ χαρτί, λευκό ή έγχρωμο, εξασφαλίζοντας διαφορετικά αποτελέσματα. Το χρησιμοποιούμε όπως το μολύβι, σχεδιάζοντας και σκιαγραφώντας με παράλληλες ή τεμνόμενες γραμμές και το σβήνουμε με την ειδική γόμα. Μπορούμε επίσης να το απλώσουμε και να το σβήσουμε με το χέρι. Είναι κατάλληλο για μια γρήγορη απόδοση του θέματος, όταν θέλουμε να διαχωρίσουμε φωτεινές και σκιερές περιοχές .Επίσης μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε το κάρβουνο μαζί με λευκή κιμωλία . Όταν το έργο ολοκληρωθεί, χρειάζεται να το ψεκάσουμε με ειδικό σπρέι φιξαρίσματος, ώστε να σταθεροποιηθεί επάνω στην επιφάνεια. 

  Γομολάστιχες -Ξεχάστε τις παιδικές γόμες φυσικά, δε μας κάνουν. Προτιμήστε λευκές γόμες καλής ποιότητας. Προσωπικά έχω καταλήξει σε δύο είδη και δεν τις αλλάζω. Η πρώτη είναι μεν λευκή γόμα αλλά είναι σε μορφή μολυβιού. Είναι ακριβότερη από τις συνηθισμένες γόμες αλλά βολεύει πάρα πολύ. Η δεύτερη γόμες που χρησιμοποιώ είναι μάλλον άγνωστη σε όσους δεν ασχολούνται με το σχέδιο και τη ζωγραφική. Συνήθως την ονομάζουν ψωμάκι ή ζυμαράκι και είναι απαραίτητη όταν σχεδιάζετε με κάρβουνο. Φυσικά βολεύει ιδιαίτερα και στα σχέδια με μολύβι μια και μπορείς να την πλάσεις σαν πλαστελίνη για να σβήσεις κάποιο ιδιαίτερο σημείο ή για να απαλύνεις τη σκίαση και να δώσεις περισσότερο φως.

  Ξύστρα – Κοπίδι -Θα σας έλεγα να ξεχάσετε τις ξύστρες και να τις κάνετε δώρο σε παιδιά γιατί από εδώ και πέρα θα ξύνετε τα μολύβια σας με ένα κοπίδι.

ΑΣΚΗΣΗ

Η τονική κλίμακα στο σχέδιο είναι μια διαβάθμιση από τον πιο ανοικτό τόνο στον πιο σκούρο . Στο σχέδιο «μεταφράζουμε» τις χρωματικές επιφάνειες των φυσικών μορφών σε τονικές σχέσεις. Επιλέγοντας κατόπιν έναν τύπο τονικής κλίμακας, παρουσιάζουμε πιο σωστά αυτές τις τονικές σχέσεις. Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε πολλούς ή λιγότερους τόνους, οπότε θα έχουμε διαφορετικό αποτέλεσμα: σχέδιο με απαλούς τόνους, με κοντινούς τόνους, με τόνους που περιορίζονται στο άσπρο-μαύρο κ.ά. Τα μολύβια μας δίνουν τη δυνατότητα να σχεδιάζουμε και έπειτα να δημιουργούμε πολλούς τόνους, από απαλό γκρίζο μέχρι μαύρο, πιέζοντάς τα ελαφρά ή δυνατά ή χρησιμοποιώντας αραιές ή πυκνές, παράλληλες ή τεμνόμενες γραμμές . Μπορούμε να δημιουργήσουμε γρήγορα σκίτσα που μεταδίδουν μια αίσθηση, π.χ. της κίνησης ή να φτιάξουμε σχέδια με ακρίβεια και λεπτομέρειες, σβήνοντας και διορθώνοντας με μια μαλακή πλαστική γόμα . Συγκρίνετε σε αυτήν την εικόνα, τον τρόπο (επάνω) που θα επιλέξουμε. «Σχεδιάσαμε» τους τόνους μας. Οι περιοχές γέμισαν με γραμμές που χαράξαμε στο χαρτί. Πιέσαμε το μολύβι κάθε φορά και περισσότερο, πυκνώσαμε όμως και τις γραμμές μας έτσι ώστε να εξαφανίσουμε σταδιακά το λευκό του χαρτιού μας. Αυτός ο τρόπος, που επιτρέπει στο σχέδιο να «αναπνέει», μπορεί να λειτουργήσει το ίδιο καλά με ένα μέσο, που όπως έχουμε ξαναπεί, δεν έχει την ευελιξία του μολυβιού. Κάντε πολλές τέτοιες ασκήσεις μόνοι σας , μέχρι σιγά – σιγά να αποκτήσετε μια άνεση με το μολύβι σας και προσπαθήστε να μη σφίγγετε τον καρπό σας.

  Μπλοκ – χαρτιά – sκetchbook Στο εμπόριο κυκλοφορούν αρκετά μπλοκ ελεύθερου σχεδίου διαφόρων ποιοτήτων και βάρους. Επιλέξτε αυτό που σας βολεύει περισσότερο και προς θεού μην αγοράσετε μπλοκ ακουαρέλας, δε μας κάνει. Αν σκοπεύετε να δώσετε κάπου εξετάσεις μάλλον θα χρειαστεί να σχεδιάζετε σε χαρτιά μεγαλύτερων διαστάσεων, συνήθως 50χ70. Υπάρχουν μεμονωμένα φύλλα στα εξειδικευμένα καταστήματα με είδη ζωγραφικής. Κάτι που έχω λατρέψει το τελευταίο διάστημα είναι τα sketchbook. Όταν πρωτοξεκίνησα με το ελεύθερο σχέδιο δεν θυμάμαι να κυκλοφορούσαν. Τώρα μπορείτε να τα βρείτε σε εξειδικευμένα καταστήματα ζωγραφικής, χωρίς να είμαι σίγουρη όμως πως μπορείτε να τα βρείτε σε όλη την Ελλάδα. Πρόκειται ουσιαστικά για φύλλα δεμένα σε βιβλίο με εξώφυλλο δερματίνης συνήθως και είναι αρκετά διαδεδομένα στο εξωτερικό.

  Καβαλέτο -Παλιότερα τα καβαλέτα ήταν πολύ ακριβά. Πλέον μπορείτε να βρείτε καβαλέτα σε καλύτερες τιμές και πολλές φορές σε προσφορές πολυκαταστημάτων. Πιθανότατα θα χρειαστείτε και ένα κομμάτι λεπτό ξύλο για να στερεώνετε τα χαρτιά σας με κλιπ. Συνήθως υπάρχουν στα εξειδικευμένα καταστήματα σε πολύ χαμηλές τιμές . Αν δε σκοπεύετε να σχεδιάζετε μόνοι σας αλλά σε κάποιο τμήμα δήμου ή σχολής τότε μπορεί να μη χρειαστείτε καβαλέτο γιατί συνήθως υπάρχουν διαθέσιμα εκεί. Αν συνεχίσετε όμως, κάποια στιγμή θα το χρειαστείτε. Βελόνα Δε κοστίζει περισσότερο από μισό ευρώ όμως θα πρέπει να σας δείξει κάποιος τη χρήση της. Αγοράστε την αν σας το ζητήσει κάποιος δάσκαλος ή καταλάβετε το λόγο ύπαρξης της μέσω κάποιου βιβλίου ή βίντεο. Fixative Το χρησιμοποιούμε αφού τελειώσουμε το σχέδιο μας για να “στερεωθούν” οι σκιάσεις μας επάνω στο χαρτί. Θα το βρείτε σε εξειδικευμένα καταστήματα σε μορφή σπρέυ. Εναλλακτικά χρησιμοποιήστε μια λακ μαλλιών. Αυτά είναι όσα μπορώ να σκεφτώ κοιτάζοντας όσα χρησιμοποιώ γύρω μου, ελπίζω ότι δεν έχω ξεχάσει κάτι. Σαφέστατα έχουν ένα αξιόλογο κόστος αν τα αγοράσετε όλα μαζί οπότε ξεκινήστε να τα προμηθεύεστε σιγά σιγά.